18.30 นาฬิกา ของวันที่ 28 เดือน 7 เป็นวันนัดหมายของพวกเราอีกครั้งนึง
เหตุการณ์นี้จะเกิดพร้อมกันทุกๆปีในวันและเวลาใกล้ๆกัน
และปีนี้ก็เป็นเช่นนั้น

บทสนทนาของพวกผมและเพื่อนๆ เริ่มต้นขึ้นเมื่อประมาณ 1 เดือนก่อนหน้านั้น
นาย ก....เฮ้ย 28 29 30 รับน้องห้องว่ะ รีบทำตัวให้ว่างนะมึง
นาย ข .... อืม ที่ไหนวะ ?
นาย ก .... ระยอง ที่อ่าวไข่ว่ะ ที่เดิมที่เราเคยไปอ่ะ ตอนนั้นเราอยู่ปี 4 จำได้ป่ะวะ
นาย ข + นส. ค ....อ๋ออ ที่หาดนั้นน่ะหรอ (ทุกคนต่างเข้าใจและแอบกระหยิ่มเล็กๆพร้อมๆกัน พร้อมกับหันไปมองทางเพื่อนคนนึงในวงสนทนานั้น)
เพราะอะไรหรอ.... เพราะมีเพื่อนผมคนนึงมีความหลังกับหาดนี้อย่างมากมาย
** ทุกคน อมยิ้ม บ้างก็ฮา กร๊าก ออกมาพร้อมๆกัน รวมทั้งตัวผมด้วยนั่นแหละ

หลังจากบทสนทนาวันนั้นจบลง ทุกคนต่างเตรียมตัวนัดแนะเรื่องเวลาและวันออกเดินทางอย่างออกรส บนช่องทางของจดหมายอิเล็กทรอนิกส์
เพื่อนรุ่นผมดูท่าจะตื่นเต้นกับการรับน้องครั้งนี้มากกว่าใครๆเป็นที่สุด บางคนบอกว่า ครั้งนี้อาจจะเป็นครั้งสุดท้ายของมันแล้ว เพราะเชื่อว่า มาครั้งหน้าคงไม่มีใครรู้จักแล้ว
บางคนบอกไม่แน่ ขอดูก่อน ,ส่วนผม ยังไงก็คงขอมาด้วย โดยไม่มีข้อแม้

และแล้ววันที่ 28 ก็มาถึง ผมและเพื่อนนัดเจอกันที่ ESPLANADE ตอน 6 นาฬิกา ฟังดูอาจจะเร็วไปสำหรับเย็นวันศุกร์ที่แสนรีบเร่ง
แต่ก็ได้เผื่อเวลาไว้สำหรับคนมาสายด้วยแล้ว และก็มีคนสายจริงๆ ด้วย ..คนสุดท้ายที่มาถึง มาเอาตอน สองทุ่มครึ่งแน่ะ
กว่าล้อรถของพวกผมจะได้วิ่งแตะเส้นถนนมอเตอร์เวย์ได้ ก็ปาเอาไปสามทุ่มครึ่งแล้ว
วันนั้นเราขับรถโต๋ไป เต๋มา แวะกินนั่นกินนี่
ลีโอเย็นๆ หมดเอาไปหลายกระป๋องทีเดียว แค่นั่งรถเฉยๆมันหิวน้ำตรงไหนกัน
กะว่าถึงหาดแล้วพริ้วกันเลยว่างั้นเหอะ

พอถึงหาด ตอนนั้นผมจำเวลาได้ไม่แม่นยำสักเท่าไรนัก
แต่รู้ว่าพอไปถึง สิ่งแรกที่เห็นคือ ทุกอย่างรอบตัว และอะไรๆรอบข้างมันดูเหมือนกับว่ามีใครไม่รู้ มาเซทเอาไว้อย่างงั้นแหละ
ผมได้มาเห็นอารมสีทะเลแบบนี้เป็นครั้งที่ 7 แล้ว...
แต่ 7 ครั้งที่ผ่านไป ยังคงมอบความรู้สึกได้อย่างเดิม อย่างดี อย่างบอกไม่ถูก

น้องๆปี 1 นั่งฟังรุ่นพี่ที่ประจำฐานด้วยสีหน้างวยงง
อีกส่วนนึงคงคิดต่อไปว่า พรุ่งนี้ตื่นขึ้นมา ไอ้พวกเวนนี่มันจะเอากูไปทำอะไร
มันจะจับกูกรอกเหล้ามั้ย .... กลัวกันไป จินตนาการกันไปต่างๆนาๆ
ซึ่งอันนี้ ผมเคยเป็นมาก่อน""
ส่วนปี 2 ใจจดจ่อกับงานเบ๊ ต้องคอยเสริฟน้ำ เสริฟท่า รวมทั้งดูแลน้องๆปี 1
ผมเองไม่รู้เหมือนกัน ว่าทำไม น้องแท้ๆ ของพวกมันก็ไม่ใช่ ... หรือญาตโยมกันก็ไม่เห็นดูแลกันขนาดนี้เลย
ส่วนปีอื่นๆ ใบหน้าและสีหน้าดูจะมีความสุขมากกว่าใครๆ เนื่องจากว่าไม่ต้องรับผิดชอบอะไรเป็นชิ้นเป็นอันอีกแล้ว
มีหน้าที่เดียว คือกินเหล้าที่มีอยู่ และเสริฟอาหารรอบดึกในกระเพาะให้กับปลาทะเลเท่านั้น

อ้าก... ฮั้ววว... เหื้ออออ...
คนแล้วคนเล่า ที่ผมได้เห็น ตัวประหลาด 6 ขา เดินลงไปริมหาดเป็นระยะๆ
ตัวประหลาด 6 ขา มี 3 หัว มี 2 แขนซ้ายและขวา
ส่วนหัวของตัวกลางจะมีปีก และสามารถพ่นพิษทางปากด้วยวิถีกระสุนที่รุนแรง
พิษของมันมีกลิ่นเหม็น และมีเสียงคำรามดังในขณะพ่นพิษ
แขนซ้ายและขวาของตัวอื่นมีหน้าที่ให้จังหวะการ sclash หลัง ราวกับ Orchestra ระดับโลก
...ผมนั่งอยู่อย่างนั้น คุยกับน้องๆและเพื่อนๆจนถึงเช้า
ถึงแม้ว่ามีเพื่อนบางคนทิ้งผมไปนอนก่อนก็ตาม
แต่นั่นไม่ได้เป็นปัญหากะผมสักเท่าไร ผู้ว่าฯชิวบุรีอย่างผมแล้ว มีลูกน้องมานั่งประเคนเครื่องดื่มให้เพียบ(พูดซะฟังดูดี) ฮาๆ!

นั่นคือบรรยากาศของคืนที่ 1 เท่าที่ผมสามารถเก็บมาบรรจงลงเป็นตัวหนังสือได้
ในวันที่ 2 ผมและเพื่อนๆ ไม่ได้เข้าร่วมกิจกรรมในช่วงกลางวันแต่อย่างใด
มันเป็นแบบนี้มาหลายปีแล้ว ผมว่าหลังจากเราจบมาแล้ว
มันห่างรุ่นเกินไปที่จะเอาอะไรไปแกล้งเด็กๆ ที่อายุห่างจากผมถึง 4-5 ปี
สายกว่าๆ หลังจากทยอยกันตื่นนอนและอาบน้ามกันครบ 10 คน ผมและเพื่อนๆพากันมูฟบอดี้ ไปริมหาดบ้านเพ
เป้าหมายอยู่ที่ร้านตังเก ร้านอาหารที่ผมและเพื่อนๆเคยมานั่งกินเมื่อปีที่แล้ว
อาหารทุกจานยังสดใหม่และรสชาตดีเหมือนเคย บิลรวมๆ ก็กดกันไป 4500 บาท
สภาพแต่ละคน แทบพุงแตก อิ่มมากครับ เรียกว่าเป็นการจุกอาหารทะเล และริมทะเลมื้อใหญ่ในรอบปีของผมเลยก็ว่าได้

ขอตัดข้ามไปในช่วงการแสดงของคืนวันที่ 2 ปีนี้เป็นปีครบรอบการแสดงแก้เคล็ดที่ถือเป็นประเพณีสืบต่อกันทุกปี
โดยเมื่อครั้งที่แล้ว รุ่นของพวกผมได้แสดงไว้ และมาครั้งนี้ ต้องเป็นหน้าที่ของน้องปี 4 แสดง(ตอนนั้นผมปี 4 พวกมันอยู่ปี 1)
เรื่องรายละเอียดขอไม่แจงในที่นี้ดีกว่า เกรงว่าไม่ค่อยเหมาะ

หลังจากการแสดงเสร็จสิ้น ผมกะเพื่อนๆก็ลงไปนั่งดื่มกันก่อนใครเพื่อน
กลัวไม่ได้กินกันรึยังไร แต่ผมลืมไปว่าต้องมีพิธีบายศรีต่อ ผมเลยชวนเพื่อนๆขึ้นไปบายศรีให้น้องกัน
แต่หลังจากกรสนทนาของผมจบลง ผมได้กลับมาเพียงเสียงใบไม้ปลิวริมทะเล
ถ้านึกสภาพความเงียบ คือราวกับฉากนึงในการ์ตูนญี่ปุ่น มีใบไม้ปลิว 2-3 ใบ มีเส้นๆวาดเป็นวงๆ มีอีกาบิน และลมสงบ
ผมเองก็ไม่สนใจอะไร เพราะรู้จักนิสัยพวกมันดี
ผมได้ขึ้นไปนั่งรอน้องเดินเข้าสู่พิธีบายศรี เสียงกีตาร์และเสียงเพลงที่ร้องบรรเลง ให้น้องๆรับการบายศรี ยังคงขลังและตรึงใจ
ผมมองไปรอบๆข้าง รุ่น 36 38 40 ยังมานั่งบายศรีให้กับน้องเลย
ทั้งพี่น็อต พี่บุญและเพื่อนพี่บุญ ผมเห็นแกมาทุกปี รวมทั้งพี่ก้องรุ่น 36 ด้วย
ผมชอบพวกพี่เค้าตรงนี้แหละ "มารับน้อง มาทำอะไรเพื่อน้องบ้าง มาสอนน้องบ้าง" ไม่เหมือนเพื่อนๆผม
มารับน้องเหมือนการมาเที่ยวพักผ่อนต่างจังหวัด ไม่สนใจใคร ไม่สนใจน้อง แล้วบ่นว่าน้องไม่รู้จัก
ทั้งๆที่กิจกรรมที่เค้ามี พวกมันไม่เคยคิดจะเข้าไปดูเลย

หลังกิจกรรมทั้งหมดเสร็จสิ้น ก็ถึงเวลาที่ทุกคนได้เริงลมทะเล และร่ำรสสุราอย่างอิสระ
คืนวันนั้น ไม่มีการเล่นเกมใดๆ เพื่อแข่งกันดื่ม มีแต่การนั่งดื่มเคล้าลมทะเลไปเรื่อยๆ
การที่ผมเป็นที่รู้จักกับน้องๆจำนวนนึง และการตรากตรำลงพื้นที่อย่างหนักของผมในช่วงที่ผ่านมา
ทำให้มีรุ่นน้อง คนนั้นบ้าง คนนี้บ้าง แวะเวียนมานั่งเสวนาด้วย อย่างไม่ขาด
คืนนั้นผมปิดสกอร์ ตัวเองลงไม่ได้เลย เนื่องจากว่าเปนคืนสุดท้ายของการรับน้องปีนี้
ผมอยากเก็บบรรยากาศแบบนี้ไปอีกปีให้ได้ ซึ่งผมทำมันมาแล้ว 6 ปี(ถ้ารวมปีนี้ด้วยก็ 7)
ตอนนั้นตี 4-ตี 5 ผมมองๆไปเหลือน้องๆที่นั่งกันอยู่เพียงไม่กี่กลุ่มนัก ส่วนเพื่อนผมไม่ต้องพูดถึง หายไปนอนตั้งแต่ตี 2 แล้ว

และแล้วแสงอาทิตย์ยามเช้าก็มาวิ่งไล่ให้พวกขี้เมาทั้งหลาย รีบหลบไปอาบน้ำนอน
ผมจำได้ว่าเช้าวันนั้นผมนั่งอยู่กับพวกไอ้กี้ไอ้เขตและเดอะแกงค์ ขาดน้องชายผมคนนึงที่มาไม่ได้
การอยู่ถึงเช้ามีข้อดีหลายข้อ ผมถึงได้ถ่างตาอยู่ซะทุกครั้งไป
หลักๆคือได้กินข้าวเช้าก่อนใครๆ ถึงแม้จะดูเลวไปซะหน่อยที่ไปแย่งน้องกินกุ้งกินหมึกหมดแล้ว
เหลือแต่ข้าวกับผักชีลอยยิ้มแป้นหลอกหลอนไว้ให้เจ็บใจ
แต่จะว่าไป ก็เป็นความสนุกไม่ใช่ย่อยเลย ฮาๆ
อีกข้อนึงคือได้ดูน้องออกกำลังกายยามเช้าด้วย โดยการนำของตัวจังไรทั้งหลาย
ซึ่งปีนี้รับบทโดยไอ้โอ๊ตและไอ้ท๊อป เรียกความฮาได้เป็นระยะๆก่อนที่จะไปนอน
เช้าวันนั้น ผมได้หลบรังสีความร้อนของแสงอาทิตย์ที่ค่อยๆแรงขึ้นเรื่อยๆ ไปนอนตอน 8 โมงกว่าๆ
ตื่นมาก็ตอน 11 โมงด้วยอาการรีบเร่ง
แล้วก็ขับรถออกจากหาดไปอย่างไร้การร่ำลาดังเช่นทุกปี


สุดท้ายท้ายสุด ผมอยากกล่าวปิดงานและแสดงความขอบคุณแขกผู้พี่ ผู้น้องและเพื่อนๆอย่างสุดซึ้ง
36 ขอบคุณพี่ที่ช่วย ทำให้การแสดงราบรื่น ผมนับถือใจพี่จริงๆ จบไป 9 ปีแล้วยังกลับมาทุกปี
38 ขอบคุณพี่น๊อต ผมจะเป็นแบบพี่ให้ได้ ผมแอบเห็นตอนพี่นั่งหน้าเวที เวลาบายศรี ดูพี่มีความสุขพิลึกเลย
40 ขอบคุณพี่บุญและเพื่อนพี่บุญผมจำชื่อไม่ได้ ตอนบายศรีผมนั่งข้างพี่ ได้ฟังพี่สอนน้องแล้ว ผมอยากร้องไห้จริงๆ ซึ้งมากก
41 ขอบคุณเจ้หงมาเดี่ยวเลย เจอรอบนี้ สวยน้อยกว่ารอบอื่นนะ ทำงานหนักไปมั้ง
43 มันบ้าปลาหมึกกันไปรึป่าว ปีนี้ไม่มีน้องๆที่สนิทๆมาด้วย แต่เอาเท่าที่มา มาเจอกันบ้างก็ขอบคุณมากเลย
44 ขอบคุณท่านรองฯอธิป ท่านนายอำเภอสิทธิชัย เป็นอย่างยิ่งที่ช่วยดูแลเรา และอีกหลายคนมากเกินเอ่ยนาม
45 ขอบคุณกำนันหนุ่ย ว่างๆจะไปลงพื้นที่อีก อย่าลืมมาช่วยงานกัน ขอบคุณสาวกคนรักเชียงใหม่ไอ้เขต ไอ้บีม ไอ้กี้
46 ขอบคุณเดอะแกงค์ทายาทอสูรของกูด้วย ความฮาของพวกมันยังไม่เสียแรงที่คุยไว้เยอะ เล่นเอาไอ้ต่อเหนื่อยได้
47-48 ปีหนึ่งและน้องปีสอง และเพื่อนๆรุ่น 42 ของกูทุกๆคน